Poesis Latina A Gerardo Alesio scripta
Lateinische Poesie von Gerd Allesch
Latin Poetry by Gerd Allesch

Poemata omnia ab hoc poeta / All poems by this poet

Delecta ex epigrammatum libello Gerardi Alesii

(Vindobonae MM: Editio Praesens. ISBN: 3-7069-0064-5)

V. AD QUANDAM

Tres mihi misisti mea cum fortuna vireret
  umentes Cypriae purpureasque rosas.
Non breve tempus amo. flores mihi sunt in honore
  pallidule arentes: sic tuus aret amor.

VII. AD QUANDAM

Te voluisse quidem mecum traducere vitam
  et sperasse diu - dura loquella tua est.
Omnia facta mea culpa - mea pectora figis.
  Ai, quod non licitum est posse dolore mori!

XVI. AD QUENDAM PROFESSOREM DE CREATIONE EX NIHILO

Subest nihil, si fit creatio vera.
Ergo professor tu creatus es vere.

XVIII. CHLOE

"Te iubeo salvere, Chloe, quam bella videris!
  ut Phoebes nympha aut ipsa soror Clarii.
Vis aliquid faciamus? erit nostra una voluptas
  inflammet quae nos solvat et una duos.
Annuis: exsulto: quid ais? vae! perdere me vis!
  praeservativo cur sine non potis est?
Obsecro si quid amas me porta posteriore
  accipe iam rigidum, ne misere peream.
Ne dubita: culi noli trepidare dolorem
10    ne doleat, poteris scandere me: recubo."
Tunc ut Parthus equum velox equitavit anhelum:
  contingat talis saepe puella mihi!

XXXIII. AD LAURETANAM

Pulcris Lauretana tuis sum captus ocellis
  me fixere suis mollibus heu! radiis.
Usque trahunt ad se flamma nunc pectus adustum
  flammatum excipiant oro madore suo.

XXXIV. AD CORNUTUM

Quid Cornute putem, venuste noster,
quare sit tua dextra crassiore
forma tamque valens et Herculina
ut possis superare dodecathlon
dextra ista - tamen haud manu sinistra.
tenniludere num soles frequenter?
an tu fulmineus iacis veruta?
an certamine promines globorum?
an fortasse operaris in virectis
10  ferramentaque sunt tibi sueta
an quovis alio labore duro
exercere soles tuum lacertum?
an causa est, quod aves tuae maritae
semper cum solet ire ad emptiones
15  saccos ferre suavis aut canistra?
istorum nihil est. quid ergo? mos est
ipsum te nimium manu stuprare.

XXXV. AD LAURETANAM

Lauretana oculis frustra te luce requiro
  at pulcram faciem sentio nocte tuam.
Somnia dant mihi te: non possum surgere lecto:
  obsecro, Laura, meos redde benigna dies!

XL. AD LABULLAM

Caecus Amor cum sit, poteris sperare, Labulla
  errans ut quondam te quoque conveniat.

XLIX. AD SUPERBUM

Urbane nimis haud facis, Superbe,
quod cum te aspiciens saluto comis
nullo tu pretio refers salutem
- quamvis sim facilis tibique apertus
protendamque manum meam libenter -
sed transis acidus trucique fronte
quam si citrea tota devorasses.
ignosco tamen et volens, Superbe,
dulcis dum tua me salutat uxor.

LI. LIMYROS/PYGMALION

Limyre, culpa tua est, longe gelidissime rivum
saxosae Lyciae, quam torruit atra Chimaera.
Nulla tuas utinam penetrasset femina ad undas!
Nympha fuit conspecta tibi miranda figura:
impulit, ut caperes bellam, te caeca lubido,
at fugiebat enim: comes unius illa Dianae.
Instas promissis fletu prece munere vique
et tandem vincis: corpus non illa dedisset
solum, sed semet tradit cum pectore toto:
10  deperiit tete. Sed non tibi vota supersunt:
amplius haud curans alios specularis amores.
Ah quotiens male sana est supplice voce precata:
"per si quid tibi dulce dedi: mollesce dolori,
concedas lacrimis Lyciae quîs vel fera cedat.
15  Pygmaliona ferunt ipsam emollisse precando
materiem duram, mira quam sculpserat arte:
saucius ingemuit spes nulla fuitque furenti
et tamen obdurans uni se servat amori.
Credere persta, Pygmalion: amor omnia vincit.
20  Perstitit infractus mente et - mirabile dictu -
quod numquam fieri potuit, prece perficit ille
vi Cypriae dominae puerique favore potentis.
Pygmalion felix! Tantum qui movit amando.
Molliri et tuus iste rigor deberet amori."
25  Fluctibus haec et multa super dedit inrita dicta.
Flectere nulla valens ac spreta exarsit in iras
ni posset desperato gaudere fruique
icta novis furiis ut saltem perdere vellet.
Conluctata diuque suos devovit amores:
30  ut quicumque tuas tetigisset molliter undas
perfidiae morbum traheret tabemque tenacem.
"quam non vis vitam tamen accipe, perfide," dixit
alte praecipitans se et gurgite ponit amorem.
Hinc meus ille dolor quo torqueor excruciorque.
35  Namque adamata tuarum ingressa est virus aquarum:
Taetro infecta tuo fit perfida corde veneno.

LII. AD LUPERCUM DE LYGIA

Multi unam Lygiam volunt, Luperce,
frustra: spernit enim obvios amores.
Nolentes petit invicem puella
affectatque viros volens superbos.
Ergo quid facias, Luperce, apertum est:
possis ut Lygiam, Luperce, noli.

LXVI. IN MODUM HAIKU

Caelum rubescit
per somnia sentio
auram labrorum.

    Dedit stridorem
    veteris horti porta
    advenit illa.

Linteum candet
spiritu pubis tuae
tremisco totus.

10      Medio die
    aestus movet sudorem
    cantant cicadae.

Pulvinus noster
sedem praebet quietam
15  papilioni.

    Florida via
    pede candido tactae
    susurrant herbae.

Hesperus adest
20  lectus diu relictus
vocat amantes.

LXVII. DE BREVITATE VITAE

"Vita nimis brevis est, natura maligna" queruntur
  "et spatio exiguo vix bene vita datur."
Errant: quando oculis altis exceptus amicae
  descendi longa mellifluaque via
dulciter et sic mersus eram latuique profundo
  tum satis est: vixi: praeterea quid agam?

LXXII. AD ZOILUM

"Tempora sunt nummi: non debes perdere tempus"
  arguis his verbis, Zoile, me vacuum.
Das operam nummis, ego liber tempora duco.
  fac quod ego facio, Zoile, dives eris.

LXXXIV. AD FABULLAM

Cur te non futuam, Fabulla, quaeris
quamvis candidior nive Alpium sis
et bello pede natibusque bellis
et venter tibi sit bene expolitus
et mammae Parius velut lapis stent
et fragret tibi cunnus Indica vi
et circumvolitent lepor, venustas,
et prorsus Charitum soror voceris.
Cur te non futuam, Fabulla bella,
10  causa est simpliciter tuus maritus
qui certe est homo non nimis tenellus
immo saevior Hadria superbo
et crudelior improbo tyranno
crudele ad facinus cito paratus.
15  cur te non futuam, Fabulla, dicam:
est mi mentula cara suntque nares.

XCVII.SI REDITUS NON EST

Si reditus non est, quae femina tum mihi planget?
  quae gemet ex animo, quod mihi cara fuit?
Nulla fuit mihi cara satis: me carior ipso
  carior et vita, carior atque anima.
Memet praeposui semper, constantia nulla
  deliciis inerat, non erat ulla fides.
Culpa fatenda mea est quod spes est nulla relicta;
  femina nulla ergo flere mihi poterit.

Scripsit Gerardus Alesius (herbert.heftner@univie.ac.at)
Convertit in XML Marc Moskowitz(marc@suberic.net). Ipse convertrum XML-HTML scripsit.
Lege Poemata Latina Hodierna / Read Modern Latin Poetry / Quaere / Search